برای حل این مشکل، او پروژه ای را تعریف کرده که تمام کتابهای انگلیسی چاپ شده در دنیا را به صورت دیجیتال در آورد. خوب برای این کار نرم افزارهایی وجود دارد. این نرم افزارها در واقع تصویر کلمات را (که اسکن شده اند) به حروف دیجیتال قابل ویرایش تبدیل می کنند. اما اشکال آنها در این است که کلمات مخدوش را نمی توانند با ضریب صحت بالا به لغات قابل ویرایش تبدیل کنند. اما انسان می تواند این کار را بکند. او از این تفاوت بین انسان و ماشین در جهت توسعه ی دانش بشری استفاده کرده و نرم افزاری طراحی کرده تا در مواقعی که نیاز به تعیین هویت انسانی در دنیای وب وجود دارد، به جای ارائه ی تصاویر رندم و اتفاقی از کلمات در هم ریخته، این کلمات به کاربر ارائه شود تا ضمن حصول اطمینان از انسان بودن کاربر، پروژه ی دیجیتال سازی کتابها نیز انجام شود. بنا بر این هر بار که شما کلماتی را تایپ می کنید تا ثابت کنید انسان هستید، علاوه بر جلوگیری از سوء استفاده ی نرم افزارهای مخرب، دارید به جمع آوری دانش بشری تحت این پروژه کمک می کنید.

با همین یک ایده ی کوچک، تا کنون میلیون ها کتاب بدون هیچ هزینه ی خاصی به صورت دیجیتال در آمده و با تجمیع 8 ثانیه های هدر رفته از کاربران سراسر دنیا، یک خدمت عظیم به دانش بشر ارائه شده است.

رابطه ی بین فقیه و جامعه یکی از موارد دقیقی است که نیازمند بازاندیشی است. فقیه یک فرد است –با تمام خصوصیات انسانی– که به عنوان رابطی بین منابع درجه ی یک دین یعنی کتاب و سنّت از یک طرف و افراد جامعه که به دنبال عمل به دستورات الهی هستند از طرف دیگر عمل می کند. نکته ای که معمولا در بررسی رابطه ی بین فقیه و جامعه مهجور می ماند این است که این رابطه گرچه به ظاهر یک رابطه ی یک سویه است، اما در عمل این گونه نبوده و نیست.  فقیه در حقیقت به کنکاش در منابع دینی می پردازد تا حکمی را که مبتلا به جامعه ی فقیه است استخراج کند و به مقلدین خود ابلاغ کند. در متودولوژی فقهی، به ظاهر ساختار اجتماعی نقشی در استخراج حکم و چگونگی احکام الهی ندارد. اما در عمل، فقیه در سیر اجتهادی خود در متون دینی و استخراج یک حکم الهی، بیش از آنچه که متصور است، از فضای اجتماعی که خود در آن زندگی می کند تأثیر می پذیرد. در واقع فشارهای اجتماعی که یک جامعه بر فقیه می آورد و همچنین تجربیات فردی فقیه بر نحوه ی استنباط و اجتهاد وی تأثیر به سزایی دارد.

مکاتب مختلف فقهی در جهان تشیّع تا حدودی منبعث از پیش زمینه های اجتماعی ای است که آن مکاتب در آن تولد و رشد یافته اند. به عنوان مثال بسیاری از اختلافات مکتب فقهی نجف و قم، گذشته از تفاوت های مبنایی و روش شناختی، ریشه در تفاوت های ساختاری بین جامعه ی ایران و عراق دارند.

آیت الله سید محمد حسین فضل الله از جمله فقهایی بود که در شرایطی نسبتا متفاوت از سایر مراجع امروز شیعه زندگی و فقاهت می کرد و به نظر می آید که پاره ای از استباطات فقهی وی نیز بی تأثیر از شرایط اجتماعی لبنان نبوده است. لبنان کشوری است با تنوع قومی و مذهبی فراوان که شیعیان در آن در اقلیت اند و در کنار سنی ها، مسیحیان مارونی، ارتودوکس های یونانی، دروزی ها، کاتولیک ها، و سایر مذاهب به زندگی روزمرّه مشغولند. فقاهت در چنین فضای اجتماعی، تبعا بی تأثر از آن نخواهد بود و مسلّما فتوای فقیهی که در چنین اجتماعی تربیت شده باشد با فتوای فقهایی که در قم و نجف فقاهت می کنند و به ندرت فضایی غیر از فضای پیرامونی خود را تجربه کرده اند متفاوت خواهد بود. برخی آرای مرحوم آیت الله فضل الله را می توان با در نظر داشتن جنین فضای اجتماعی تفسیر کرد. برای نمونه، فتوای ایشان مبنی بر پاک بودن نوع انسان را شاید بتوان تا حدودی متأثر از چنین فضای اجتماعی دانست. همچنین، نظر ایشان در تاریخی دانستن مسأله ی شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها و تشکیک در آن را نیز می توان در همین زمینه ارزیابی کرد.

اگر چه این نوع تأثیر پذیری از فضای اجتماعی لازمه ی پویایی فقه شیعه در جهان متکثّر فرهنگی امروز است، اما به نظر می رسد که این تنوّع آرا و تأثیر و تأثّرها، چندان مورد تأیید سنت حاکم بر فضای حوزه های شیعی نیست و حوزه ها سعه ی صدر لازم را در این زمینه ندارند. عکس العمل مراجع قم در مقابل نظریه ی مرحوم فضل الله در باب شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها گویای این ادعّاست. به عنوان مثال آیت الله میرزا جواد تبریزی که خود نیز از شاگردان برجسته ی مکتب نجف و آیت الله العظمی خویی (رحمه الله) بود تندترین واکنشها را به این موضع نشان داد و در رساله ای با عنوان “ظلامات الزهرا (علیها السّاتم)” به نفی این نظریه پرداخت و مدعی شد حوادث اتفاق افتاده بر حضرت زهرا سلام الله علیها ارتباط تامّ با اعتقادات شیعه از جمله امامت دارد و حوادث صرفا تاریخی نیست. وی همچنین تلویحا آیت الله فضل الله را به جهت این عقیده فاقد فقاهت می خواند[1] و برای زنده نگاه داشتن حادثه ی شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها، سنت عزاداری و پیاده روی با پای برهنه در روز شهادت حضرت را پایه گذاری می کند که توسّط سایر فقها از جمله آیت الله وحید خراسانی نیز پی گیری شد. نمونه ی دیگر نیز عکس العمل حوزه های علمیّه در مقابل نظریه ی مرحوم علاّمه عسکری مبنی بر عدم اعتقاد به لعن در شیعه و تشکیک در سند زیارت عاشورا بود.

از جمله دیگر آراء مرحوم فضل الله که کمابیش مورد انتقاد دیگر فقها قرار گرفت، نظر ایشان در مورد حجاب است که آن را نه از جمله مسئولیت های اجتماعی دولت، که یک مسئله ی کاملا شخصی و وابسته به آزادی انسان می داند.[2] وی همچنین فتوا به عدم جواز اهانت به صحابه داده و از این طریق می کوشد تا گامی مثبت در راه وحدت بین شیعه و سنّی بردارد.[3]

دیروز جهان تشیّع فقیه روشنی را از دست داد که در زمینه ی دینداری در جوامع متفاوت و همچنین تقریب مذاهب نظرات گرانبهایی را ارائه داد. خداوند ایشان را با اجداد مکرّمش محشور گرداند.

1. ظلامات الزهرا علیها السلام، آیت الله میرزا جواد تبریزی، ص 32

2. مسأله حجاب اسلامی: چالش دین و قانون. علامه فضل الله

3. ضرورت یک انقلاب فقهی. علامه فضل الله

امروز در مراسم سالگرد رحلت امام خمینی اتفاقی افتاد که البته نه خود اتفاق که توجیهات در پوشاندن و توجیه کردن آن جالب به نظر می رسید.

احتمالا همه مطلع شده اند که در طول کمتر از ده دقیقه صحبت آقا سید حسن، یک عده شعاراهی معنا دار در رد اطلاح طلبها و خط و خطوطشان می دادند که باعث شد ایشان بگوید: “آقایان! هنوز 20 سال از رحلت امام نگذشته” و سخنرانی خود را با عذر خواهی نیمه کاره تمام کند.

گذشته از اینکه این جریان برنامه ریزی شده بوده یا نه، نکته ی جالب اینجاست که همه این حرکت را تقبیح می کنند و می گویند که در شان مراسم نبوده است، اما به توجیه آن می پردازند و می گویند که با توجه به مواضع اشتباه سید حسن این امر قابل پیش بینی بود. خوب مردان مومن، ما هم همین استدلال را درباره ی رفتارهای غلط معترضین از جمله ابراز خشونت ها و شعارهای ساختار شکنانه کردیم و شما نشنیدید. نمی خواهم جنس تخلفات و ساختار شکنی ها را با هم مقایسه کنم. اما اگر استدلال می شود که فلان کار اشتباه سید حسن باعث شده یک عده این ساختارشکنی را ترتیب دهند، خوب فلان کار غلط قوه ی قضائیه و رئیس جمهور و برخی سران مملکت هم باعث شده که یک عده هم به غلط در یک جای دیگر ساختار شکنی کنند. چرا بائُک تجرّ و بائی لا تجرّ؟

]]> http://kazerouny.wordpress.com/2010/06/04/%d8%a8%d8%a7%d8%a6%d9%8f%da%a9-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d9%91-%d9%88-%d8%a8%d8%a7%d8%a6%db%8c-%d9%84%d8%a7-%d8%aa%d8%ac%d8%b1%d9%91%d8%9f/feed/ 8 mkazeroun سید حسن خمینی http://kazerouny.wordpress.com/2010/05/25/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%db%8c%da%a9-%d8%ac%d9%84%d8%b3%d9%87-%db%8c-%d8%b9%d9%84%d9%85%db%8c-%d8%b3%db%8c%d8%a7%d8%b3%db%8c/ http://kazerouny.wordpress.com/2010/05/25/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%db%8c%da%a9-%d8%ac%d9%84%d8%b3%d9%87-%db%8c-%d8%b9%d9%84%d9%85%db%8c-%d8%b3%db%8c%d8%a7%d8%b3%db%8c/#comments Tue, 25 May 2010 21:16:36 +0000 حسین کازرونی http://kazerouny.wordpress.com/?p=127 ]]>

چند روز پیش جلسه ای را با کمک دوستان در دانشگاه ترتیب داده بودیم تحت عنوان روابط ایران و امریکا. سخنران جلسه آقای پروفسور اسکات لوکاس از دپارتمان مطالعات کانادا و امریکای دانشگاه بیرمنگهام بود. پروفسور لوکاس چهره ی ناشناسی برای کسانی که علاقه مند به حوزه ی روابط امریکا و خاور میانه اند نیست. او که اصالتا امریکایی است از سال 1998 در دانشگاه بیرمنگهام مشغول به تدریس و تحقیق است و حوزه ی تخصصی اش سیاست خارجی امریکا است و به طور خاص در مورد خاور میانه و ایران تحقیق می کند. دوستان زیادی هم در ایران دارد که نتیجه ی دو سفر دانشگاهی وی به ایران در زمان ریاست جمهوری آقای خاتمی است.

به طور خاص، او همکاری نزدیکی با موسسه ی مطالعات اروپا و امریکای شمالی در دانشگاه تهران دارد و آقای دکتر سعید رضا عاملی از دوستان نزدیک اوست. او مدتی در این موسسه و همینطور در مرکز مطالعات امریکای دانشگاه آمریکایی بیروت تدریس داشته است.

از نظر فکری، می توان او را یک چپ ایده آل توصیف کرد که تفکرات ضد سرمایه داری و ضد امپریالیستی تند و تیزی دارد. او از منتقدین سفت و سخت سیاست خارجی جرج بوش و تا حدودی خوشبین به دولت جدید باراک اوباما در امریکاست.

محور صحبت او در جلسه، روابط ایران و امریکا و البته تاثیر انتخابات اخیر ایران و تغییر و تحولات اخیر سیاسی در ایران بر این روابط بود. نکات جالب مورد اشاره ی او، تحلیل پیام های نوروزی اباما و همینطور پیام های مخفیانه ی وی به سران جمهوری اسلامی ایران و عکس العمل متقابل مسوولان ایران به آنها، مساله ی هسته ای ایران و تاثیر آن بر روابط خارجی ایران، انتخابات ایران و چگونگی برخورد امریکا با این مساله، رسانه ها و تاثیر آنها بر دیپلماسی و تحولات سیاسی، و همچنین توافقنامه ی اخیر ایران با ترکیه و برزیل در مورد تبادل سوخت هسته ای بود.

او سیاست دولت اوباما در مورد ایران را یک سیاست خوف و رجا می دانست و معتقد بود که پشت پرده ی نامه نگاری های سیاسی مقامات امریکا با ایران دو گروه و دو تفکر در امریکاست. یک گروه واقعا اعتقاد به گفتگو و حل مسائل از طرق مسالمت آمیز دارند، در حالی که عده ی دیگر به این امور اعتفادی ندارند و به دنبال اتمام حجّت بر ایران می گردند. هر کدام از این گروه ها فشار هایی را بر دولت اباما می آورند. او معتقد بود که این نامه نگاری ها هم می توانست بابی برای آغاز گفتگو و تعامل باشد و هم می توانست موجب اتمام حجت و به تبع آن اعمال فشار و تحریم بیشتر بر ایران باشد.

او همچنین مساله هسته ای ایران را یک مساله ی صرفا سیاسی و نه فنی می دانست و معتقد بود که ایران به وضوح از مرحله ی توانایی در ساخت بمب اتمی فاصله دارد و این را غرب به روشنی می داند. اما از آن به عنوان یک اهرم سیاسی جهت فشار بر دولت ایران استفاده می کند. توافق اخیر ایران با ترکیه و برزیل و تنظیم پیشنویس تحریم های مضاعف از طرف امریکا هم دلیلی بر این مدعای وی بود.

در قبال موضع گیری دولت اوباما در مورد تحولات اخیر در ایران، او با اشاره به این که اوباما دولت فعلی ایران را رسمی و مشروع می داند و دل به مخالفین که از هزار دسته ی گوناگونند خوش نکرده، معتقد بود که اباما ترجیح می دهد که با دولت و نظام فعلی ایران بر سر مسائل مختلف من جمله مسأله ی هسته ای به گفتگو بنشیند. این رسمیت را در پیام های نوروزی هم به روشنی نشان داده بود. اما نکته ی جالبی که از سوی آقای لوکاس مطرح شد این بود که نظام ایران پیچیدگی خاصی دارد که تعامل با آن را مشکل می سازد. به عنوان مثال، در مورد مسائل هسته ای، روشن نیست که چه کسی طرف مذاکره است و تصمیم گیرنده کیست؟ احمدی نژاد؟ لاریجانی؟ رهبری؟ این عدم شفافیت تا حدودی موجب سلب اطمینان و سر در گمی در این تعامل می شود. بر این اساس، او سرنوشت روابط ایران و امریکا را تا حدودی نا معلوم و مبهم توصیف کرد.

نکته ی آخری که در جلسه از سوی ایشان مطرح شد و بر اساس علاقه ی تحقیقاتی من برایم بسیار جالب بود، نقش رسانه های جدید در دیپلماسی عمومی و روابط خارجی بود. وی که گذشته از شخصیت آکادمیکش یک ژورنالیست هم هست، به نقش شبکه های اجتماعی همچون توئیتر و فیسبوک در تحولات اخیر ایران اشاره کرده و معتقد بود که در غیاب رسانه های سنتی در اغتشاشات پس از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته در ایران، مردم عادی جای رسانه ها را پر کردند و دوربین های موبایل های مردم، تبدیل به دریچه ای شد تا مردم سایر دنیا از بسیاری از اتفاقات مطلع شوند. او که خود یک سایت اینترنتی تعاملی در رابطه با سیاست خارجی امریکا را مدیریت می کند، به این سایت به عنوان نمونه ای از رسانه های تأثیر گذار در دیپلماسی اشاره کرد. این سایت که هر روز با اخباری در مورد ایران آپدیت می شود، نمونه ی کاملی از یک رسانه ی تعاملی و چند رسانه ای در توصیف و تحلیل مسائل خاور میانه و به خصوص ایران است.

به هر حال من برای دل خودم می نویسم. مهم نیست کسی بخواند یا نه و مهم نیست که دردی را دوا می کند و یا مایه ی دردسر برای نویسنده می شود.

ظاهرا همه چیز تمام شده. فضای کشور آرام است. مردم با سران فتنه اتمام حجت کرده اند. دست منافقین و فتنه گران رو شده. خبرگان یک بار دیگر با رهبری تجدید پیمان کرده اند و اعلام کرده اند که صفات رهبری به حمد الله روز به روز بیشتر در ایشان متجلی می شود. ریگی هم دستگیر شده و خلاصه اوضاع و احوال روز به روز در حال بهتر شدن است. الحمد لله. گیریم که چند صباحی هم به همین منوال طی شد، با آب رفته از جوی چه می کنید؟ با آتش زیر خاکستر چه می کنید؟ با ظلمهای رفته بر بی گناهان چه می کنید؟ با وبال خونهای به نا حق ریخته چه می کنید؟  با آه مظلومین و مصیبت زدگان چه می کنید؟ و با آبروی رفته از اسلام چه می کنید؟

هنوز خون پاک یک عده بی گناه از پیشانی نظام به اصطلاح اسلامی پاک نشده تا ما هم در جشن جوان شدن انقلابتان شرکت کنیم. هنوز تکلیف هزاران بی گناه که به دلایل واهی زندانی شده اند و بعضا شکنجه شده اند مشخص نشده تا ما هم از این آرامش لذت ببریم. هنوز تکلیف نیروهای مثلا خود سر که به کوی دانشگاه حمله کردند و زدند و غارت کردند و کشتند روشن نشده تا ما دلمان خوش شود به همین عدالت ظاهری. عدالت سیاسی و فضای عادلانه ی فرهنگی پیشکش. شاهکار اینجاست که نه تنها از این جنایات اعلام برائت نمی شود، بلکه حتی کسی زحمت پاسخگویی را هم به خود نمی دهند. قبل از این لا اقل قول پیگیری می دادند و یا تکذیب می کردند و می گفتند کار ما نبوده و کار انگلیس و آمریکا بوده. الان به حمد الله پیشرفت  بدان حد رسیده که نیازی احساس نمی شود که نظام در مقابل نامه ی خانم کروبی و فیلم منتشر شده از حمله به کوی دانشگاه و امثالهم حتی واکنشی نشان دهد. این اوج اقتدار را می رساند. چون اگر هر نظام دیگری بود، بنا به کلام امیرا لمومنین، با ظلم نمی توانست باقی بماند.

من هم به سهم خود از کسانی که با درایت و بصیرتشان نظام را به این اقتدار رساندند و به خاطر حفظ نظام آدم کشتند و شکنجه کردند تشکر می کنم. ان شاء الله اجرتان عند الله محفوظ باشد. نظامتان مبارکتان باد.

]]> http://kazerouny.wordpress.com/2010/02/28/%d8%a8%d8%a7-%d8%a2%d8%a8%d9%90-%d8%b1%d9%81%d8%aa%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%d8%ac%d9%88%db%8c-%da%86%d9%87-%d9%85%db%8c-%da%a9%d9%86%db%8c%d8%af%d8%9f/feed/ 7 mkazeroun http://kazerouny.wordpress.com/2010/02/11/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%ae%d9%88%d8%b1%d9%87-%db%8c-%d8%a7%d9%86%d9%82%d9%84%d8%a7%d8%a8/ http://kazerouny.wordpress.com/2010/02/11/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%ae%d9%88%d8%b1%d9%87-%db%8c-%d8%a7%d9%86%d9%82%d9%84%d8%a7%d8%a8/#comments Thu, 11 Feb 2010 08:10:48 +0000 حسین کازرونی http://kazerouny.wordpress.com/?p=101 ]]>

امروز انقلاب اسلامیِ ایران سی و یک ساله می شود و چند وقتی ست که حال و روز خوشی ندارد. افسوس که این موجود مقتدر و توانا حالا به این حال و روز افتاده و اگر به دادش نرسیم مرضش بالا می گیرد و کار را خطرناک تر از این که هست می کند. طی چند سالی که خارج از ایران زندگی می کنم کم کم ابعاد مختلف این انقلاب برایم روشن تر شده و با مراوداتی که با مسلمانانِ سایر ملل دارم می فهمم که انقلاب چه عمقی داشته. اما دیشب را تماما به این می اندیشیدم که این انقلاب چه بحران هایی را پشت سر گذاشته و هنوز سرپا ایستاده. نه ترورهای دهه ی اول انقلاب توانست آن را از پای در آورد و نه هشت سال جنگ نابرابر و نه تحریم های پی در پی و نه “رسانه های بیگانه” و نه به قول معروف و مألوفِ این زمان “فتنه” های پی در پی. اما به نظر می رسد یک چیز، و تنها یک چیز، می تواند انقلاب را به راحتی زمین گیر کند. پاشنه ی آشیل انقلابِ ما خودِ انقلاب است که این روزها هم بد به جان خودش افتاده.

این بحث سر دراز دارد. تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.

قبل از این که به چند مورد در باب نوشته ی یک دوست که در پست قبلی آوردم اشاره کنم، قبلا از نویسنده ی آن (که البته نمی شناسمش) تشکر می کنم که یک مثال ناب برای مسأله ی علی سازی و معاویه سازی که من قبلا به آن اشاره کرده بودم فراهم آورده. پند گرفتن از تاریخ مسلّما خوب است و ذکر آن به قصد پند و اندرز مبارک است. اما نباید در تطبیقِ آن، خود را علی بدانیم و مخالف خود را معاویه. این بیماریِ “خود علی پنداری” و بعضا “خود خداپنداری” بیماری جدّی ای است در جامعه ی امروزِ ما. فتأمّل.

به هر حال اگر بخواهیم از این اشاره های تاریخی درس بگیریم، همانگونه که نویسنه ی متن پیشین خودش هم به آن اشاره کرده بود، نباید خود را مصون و در حاشیه ی امن بدانیم و نباید بر اساس افراد حق و باطل را تشخیص دهیم. “اعرف الحق، تعرف اهله” را اگر ملاک کار خود قرار دهیم نتیجه گاه ترسناک می شود. بعضا باید با آنچه که تا دیروز از آن دفاع می کردیم، امروز مقابله کنیم. و البته این کار سختی ست. اگر ملاک را عدلِ علی بدانیم که از شنیدن تعرضِ ناچیز به یک زن یهودی در لشکر تحت امرش آنچنان برآشفته می شود، فاتحه ی مان خوانده است. کمترین ظلمی که در این جریانات به اثبات رسیده و لکّه ی ننگش بر پیشانی جمهوری اسلامی مانده شکنجه و قتلِ سه یا چهار انسانِ بیگناه در زندان تحت امر حکومت اسلامی است. با چه حجّتی این تاخیر ها و لاپوشانی ها در رسیدگی به آن را می شود توجیه کرد؟ بماند ظلم های دیگری که هیچگاه دادگاه صالحه ای برای رسیدگی به آن ترتیب داده نشد و نخواهد شد و یکی و دو تا نیست که ازشان بگذریم. خلخال از پای زن اهل کتاب کجا و قتل و ارهاب و توجیهِ ظلم کجا؟ اگر ایرادِ ما به “سرانِ فتنه” اینست که چرا از شعارهای انحرافی و یا طرف داریِ فرقه های محارب ابراز تبرّی نمی کنند (که بعضا هم ایراد به جایی است)، آیا یک دفعه نظامِ  “اسلامی” از این ظلمهای تحت امرش تبرّی کرده است؟ این نیرو های به اصطلاح خود سر که هر از چند گاهی پیدایشان می شود و می زنند و می کشند و می روند را نمی توان شناسایی کرد، اما “محاربین” که در روز عاشورا سطل زباله آتش زده اند را هنوز روز به اتمام نرسیده گرفته اند و حکمشان به چند روز نکشیده اجرا می شود! بینی و بین الله قضاوت کنید که اگر حق را ملاک قرار دهیم و نه افراد را، چه باید بکنیم اینجا؟

نوشته ی مذکور، اگرچه گاه بی انصافانه به تشریح فتنه پرداخته، اما از بحران ناشی از عکس العملِ بی خردانه در مقابل این فتنه غفلت کرده است.

چیزی که این روزها گرفتارش شده ایم از خیلی جهات مصداق یک فتنه ی تمام عیار است. اما از آنجا که همه چیز در فضای ایران سیاسی می شود (به معنای بدِ کلمه) من به جای فتنه از “بحران” استفاده می کنم. درست است که بحران هم به همان معنا سیاسی شده است اما اشاره به یک سرِ دیگر قضه دارد. به این معنا که نفی فتنه نمی کند اما تأکیدش بر عکس العمل در مقابل فتنه است. راحت تر بگویم که اگر بحث فتنه و عوامل آن را هم بپذیریم (که البته مفصلا جای بحث دارد)، مشکل بزرگتری داریم که ناشی از عکس العملِ خودِ ما در مقابل فتنه است. اگر همانطور که نویسنده ی متنِ مذکور اشاره فرمودند فتنه از شبهه شروع می شود، چرا به جای جواب شفاف به شبهه ی تقلب در انتخابات آن را نفی و سرکوب کردیم؟ از یک طرف گفتیم که از طریق قانونی بررسی شود و از طرف دیگر هم گفتیم که مگر می شود؟ 13 میلیون؟ اصلا جمهوری اسلامی اهل تقلب و دست بردن در رأی مردم نیست. و قس علی هذا به خیال اینکه مردم را اقناع کنیم. ولی ذهن هر کودکی هم می فهمد که این راهِ اقناع نبود.

در بخش دیگری این نویسنده ی ناشناسِ ما برخی احزاب را متهم به عدم اعتقاد به اسلام و ولایت فقیه می کند. من در مورد تاریخ معاصر و احزاب چندان علمی ندارم که قضاوت کنم ولی به نظر می رسد که ایشان اسلام را با یک  جناحِ سیاسی اشتیاه گرفته اند. جناحی که در انتخاباتِ شورای شهر سرِ کا آمدند مسلمان بوده اند و مجلس ششمی ها کافر؟ جناح اصلاح طلب هم به خدا مسلمان است. این مصداق بارز همان “خود خدا پنداری” است که عرض کردم.

جای دیگر هم همکاری با مراکز علمی (که قطعا بسیاری شان گرایشات سیاسی دارند) را به معنای براندازی فرض کرده اند. البته با مقیاس رایج در جمهوری اسلامی چنین چیزی دور از انتظار نیست. درکِ این نکته که ماهیت علوم انسانی و مراکز فعال علمی در علوم اجتماعی با ماهیت علوم فنی و طبیعی متفاوت است کار مشکلی است برای بعضی ها. چندی پیش معاون خارجی وزارت اطلاعات لیست برخی از مراکز فعال در براندازی را ذکر کردند. خدا را شکر که این شصت تا مرکز فقط “برخی” بودند ولی لیست ایشان شامل خیلی از مراکز مهم علوم انسانی بود. من خیلی از این موسسات را نمی شناسم اما برخی شان را که مرتبط به حوزه ی مطالعاتم هست برایم جالب بود. در لیست ایشان نام دو سه دانشگاه به چشم می خورد که مطرح ترین دانشگاه های دنیا در علوم انسانی اند، ازجمله دانشگاه ییل و دانشگاه استنفورد و همچنین مرکز برکمن در دانشگاه هاروارد. با این نوع استدلال همه متهم به براندازی می شویم. نوبت شما هم می شود.

خلاصه ی کلام من بعد از این همه اطناب همان است که اول گفتم. این انقلاب “خوره” گرفته و باید درمان شود. “خود درگیری” دارد و همین مهلک ترین سمّ است. تا زمانی که ما رسیدگی به قتل های زنجیره ای و، در مثال اخیر، قضیّه ی کهریزک را تضعیف نطام بدانیم، این جذام درمان نمی شود.

بسم الله الرحمن الرحيم
فصل اول:
بازخواني جريان فتنه از زبان حضرت علي عليه السلام
فتنه از شبهه شروع مي شود و اين چنين بود كه در دهه سوم بعد از رحلت پيامبر اكرم ( صلي الله عليه و آله ) 3 جنگ بر علي عليه السلام تحميل شد كه همگي دعواهاي جناحي بود و اصلاً دعواي حق و باطل نبود. لذا از آن تعبير به فتنه مي شود. فتنه يعني مسئله اي كه نه فقط عوام كه گاهي خواص نيز در آن به اشتباه مي افتند. فردي كه علي عليه السلام را ترور كرد نه تنها كافر نبود بلكه از سربازان علي عليه السلام بود و مجاهدي رزمنده بود و شمشيري كه سر امام حسين عليه السلام را بريد و بر ني كرد عالمي بود كه 35 سال قبل از آن جزو فرماندهان و افسران حضرت علي عليه السلام بود اما 2 دهه بعد در كربلا در صف افسران يزيد وارد شد پس هيچ كس نبايد به سابقه خود تكيه و اعتماد كند.
حضرت علي عليه السلام مي فرمايند، شيطان با هيچ كس شوخي ندارد و سراغ همه مي رود.
آن حضرت در خطبه دوم نهج البلاغه در تشريح فتنه مي فرمايند: فتنه چونان شتري مست مردم را پي در پي پايمال مي كرد و ناخن در ايمان آنان مي زد… فتنه كه مي آيد چند چيز نيز به دنبال آن مي آيد:
اول: ترديد و شك و دودلي در باورهاي آحاد مردم.
دوم: شعله ور شدن آتش اختلاف در بين مردم و مسئولين.
سوم: بي ثباتي و تزلزل در ايمان.
چهارم: گم كردن دوست و دشمن و مخلوط شدن دوست و دشمن.
حضرت علي عليه السلام در خطبه 50 نهج البلاغه دو عامل را نقطه شروع فتنه مي دانند اول بعد نفساني يعني خود خواهي. افرادي پيدا مي شوند كه خود محورند، ديكتاتورند، منفعت طلبند و فقط دنبال قدرت و پيروزي خودشان هستند. و دوم اينكه شروع فتنه از بدعت نظري در مفاهيم است ( يعني تغيير دادن اصول يا تحريف آن ). يك عده در اصول و مفاهيم بدعت مي گذارند و آن را تحريف مي كنند و عده اي هم براي قدرت طلبي و دنيا خواهي پيش مي آيند و با فتنه همراه مي شوند.
آن حضرت مي فرمايند اگر باطل با حق در نياميزند و مخلوط نشود حق طلبان به راحتي آن را تشخيص مي دهند و كار باطل پيش نمي رود. ولي در فتنه، فتنه گران اندكي از حق و باطل را مي گيرند و آن را مخلوط مي كنند.
حضرت علي عليه السلام در خطبه 151 نهج البلاغه مي فرمايند: مردم شما هدف گيري شديد و مورد آماج بلا و امتحان هستيد. بيدار شويد و از مستي وفور نعمت و از سختي عقوبت بترسيد، آنگاه كه غبار شبهه برانگيزد بر جاي خويش بمانيد، حرفي نزنيد و اقدامي نكنيد و اگر نمي توانيد حق و باطل را تشخيص دهيد بر اساس تعصب و احساسات موضع نگيريد… و در خطبه 93 مي فرمايد: فتنه زماني كه مي آيد از روبرو شناخته نمي شود، وقتي كه تمام مي شود از پشت سر شناخته مي شود و يا در جاي ديگري مي فرمايد اي مردم امام حاكم خود در اين فتنه ها تنها مگذاريد تا بعدهاي خود را سرزنش نكنيد خود را در آتش فتنه اي كه پيشاپيش آن رفته ايد بي انديشه در مي آوريد، همانا من براي شما چرا غم در تاريكي، هر كس در تاريكي است و حق را از باطل نمي شناسد به اين چراغ بنگرد، ( به من بنگرد و راه را بيايد )… در فتنه دلهاي سابقا مومن، دو دل و سست مي شوند، مردان سالم، گمراه مي شوند، راي درست و نادرست در هم مي آميزد، فرزند با پدر كينه مي توزد، پدر و فرزند عليه يكديگر كينه مي ورزند.
در زمان حضرت علي عليه السلام يكي از مواردي كه خود آن حضرت آن را فتنه ناميدند، شورش جمل بود كه منتهي به جنگ جمل شد و حضرت علي عليه السلام از مردم خواستند كه آن را سركوب كنند و طي نامه اي به مردم كوفه نوشتند كه ديگ آشوب به جوش آمده و فتنه آغاز شده است، همه به سوي رهبر خود بشتابيد و در جهاد عليه فتنه شتاب كنيد كه تاخير خطرناك است.
دشمنان حضرت علي عليه السلام در جنگ جمل جزو خوشنام ترين و خوش سابقه ترين افراد و اصحاب پيامبر بودند. حضرت علي عليه السلام فرموده است: حق را با آدمها نسنجيد بلكه آدمها را با حق مقايسه كنيد ملاك حق و باطل را بشناسيد تا بفهميد چه كسي حق است و چه كسي باطل وگرنه اگر ملاك شما اشخاص باشند بايد بدانيدكه اشخاص لغزش دارند.
فصل دوم:
پيشينه فتنه و آشوب هاي خرداد 88 ( در دوران حضرت امام (ره) )
با پيروزي انقلاب اسلامي و تشكيل جمهوري اسلامي ايران چند جريان به مخالفت جدي با نظام مبتني بر ولايت فقيه از يكسو و حضور روحانيت در عرصه سياست و حكومت برخواستند كه ( علاوه بر گروهك هاي ملحد و محارب )، نهضت آزادي، جبهه ملي، سازمان مجاهدين خلق ايران ( گروهك منافقين ) و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي و … عمده ترين اين جريانات سياسي را تشكيل مي دادند.
در ميان جريانات مذكور سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي كه در حقيقت به روز شده همان گروهك نفاق بود و به هيچ عنوان به ولايت فقيه و روحانيت اعتقادي نداشت، توانسته بود با پنهان كردن 2 ويژگي فوق الاشاره، از ميان ياران اصلي انقلاب و جوانان مستعد يارگيري كرده و تقريباً تمامي پستهاي حساس و كليدي امنيتي نظام در سپاه پاسداران و دستگاههاي اطلاعاتي و امنيتي كشور را به اشغال خود در آورد.
سازمان مجاهدين ( انقلاب ) به منظور رهايي از موج رواني ايجادشده در جامعه در گام نخست از حضرت امام تقاضاي نماينده کرد و امام خميني(ره) حضرت آيت الله راستي را به عنوان نماينده خود در سازمان منصوب نمود که وي نيز پس از چندي، انحلال سازمان را به حضرت امام خميني(ره) پيشنهاد نموده و با موافقت امام سازمان منحل شد ليکن هسته مرکزي سازمان (همان کساني که با تغيير کلمه «خلق» به کلمه «انقلاب اسلامي» سازمان مجاهدين «انقلاب اسلامي» را پي ريزي کرده بودند) انحلال سازمان را نپذيرفته و بر ادامه فعاليت حزبي خود اصرار ورزيدند و در نتيجه مجدداً، سازمان به مخالفت با روحانيت و ولايت فقيه متهم گرديد.
در گام دوم سازمان مجاهدين (انقلاب) با هدف برون رفت از بن بست بوجود آمده با استناد به فرمايشات حضرت امام خميني(ره) (اسلام مستضعفين و پابرهنگان در مقابل اسلام سرمايه داري و بازار و اسلام آمريکايي) موجي از عمليات رواني را در جامعه طراحي نمود و با زيرکي و شيطنت تمام نظام روحانيت را به دو بخش طرفداران سرمايه داري و طرفداران مستضعفين تقسيم نمود و جالب اينکه در اين عمليات رواني رئيس جمهور وقت (حضرت آيت الله خامنه اي) را به عنوان رأس و سمبل اسلام سرمايه داري معرفي کرد و از طرف ديگر با نزديک کردن خودشان به روحانيون کم تجربه که به عنوان مجمع روحانيون مبارز شکل گرفته و اغلب در دستگاههاي مرتبط با رهبري و در بيت حضرت امام مشغول به فعاليت بودند، توانستند خود را به عنوان مدافعان اصلي نظام ولايت فقيه و طرفداران اسلام مستضعفين و اسلام کوخ نشينان و طرفداران روحانيت انقلابي به مردم معرفي نمايند و به اين ترتيب اولين فتنه در درون روحانيت شکل گرفت (اگر چه، چنانچه مجمع روحانيون مبارز که بازيچه و آلت دست اهداف سازمان مجاهدين انقلاب) قرار گرفته بود به توصيه هاي حضرت امام خميني(ره) گوش مي کرد و اختلاف را به حوزه عقيده نمي کشاند و هواهاي نفساني را در اختلافات دخالت نمي داد اصل اختلافات في مابين قطعا به نفع نظام مي بود).
سازمان مجاهدين (انقلاب) با عنايت به تصويب شوراي رهبري قانون اساسي نسبت به تداوم فتنه پس از حضرت امام نيز مطمئن بود ليکن در سومين گام جهت رفع نگراني در اقدامي پيچيده و با همکاري برخي از رجال سياسي (عليرغم مخالف صريح حضرت امام موفق به انتصاب، آقاي منتظري به عنوان قائم مقام رهبري شده و حلقه هاي فتنه را براي بعد از حضرت امام نيز کامل نمود. به اين ترتيب سازمان با حضور در تمامي عرصه هاي سياسي، اقتصادي، فرهنگي، اطلاعاتي، امنيتي و نظامي و حتي حضور غير مستقيم در بيت حضرت امام مطمئن بود که براحتي مي تواند جريان امور را به هر شکلي که بخواهد رهبري نمايد، بعنوان مثال دسته بنديهاي سياسي درون نظام هم بر اساس مدل سازمان در آن سالها به راست و چپ تقسيم شد. حتي امروزه علي رغم گذشت بيش از 28 سال از انفجارات حزب جمهوري اسلامي و نخست وزيري هنوز ساحت سازمان مذکور از ابهام دخالت در انفجارات فوق کاملا تطهير نشده و کماکان برخي از سياسيون دخالت آنان را در انفجارات کلان نظام (همانند گروهک منافقين) دور از مدار عقل نمي دانند و بر پيگيري دستگاههاي امنيتي و قضايي در اين خصوص تاکيد دارند.
يکي ديگر از اتهامهاي سازمان، فتنه خوراندن جام زهر به حضرت امام و پذيرش قطعنامه و آتش بس با همکاري عوامل و اعضاي قديم خود بود (همان تيمي که فتنه قبل و بعد از انتخابات سال 88 را به صورت راهبردي و حتي در سطح تاکتيک اداره مي کردند).
حضرت امام خميني(ره) به محض مفارقت از فضاي سنگين جنگ تحميلي به تخريب و نابودي سه ضلع مثلث فتنه پرداخت و در مرحله اول آقاي منتظري را از سمت قائم مقامي عزل نمودند. اين اقدام حضرت امام خميني(ره) اگر چه ضربه بسيار مهلک بر پيکره اصحاب فتنه بود ولي آنان به دليل وجود نقص قانون اساسي در مورد اصل ولايت فقيه (شورايي بودن و شرط اعلميت) اميدوار بودند بتوانند کماکان پس از امام(ره) نيز فتنه هاي خود را در شوراي رهبري رهگيري نمايند.
حضرت امام خميني(ره) پس از عزل منتظري بلافاصله دستور اصلاح قانون اساسي را صادر و شخصا نسبت به اصلاح اصل ولايت فقيه (و تبديل شوراي رهبري به رهبر و اتخاذ شرط مجتهد مجزي)ارائه طريق فرمودند. با اصلاح قانون اساسي دومين ضلع مثلث فتنه نيز فرو ريخت، اما زماني که پس از ارتحال حضرت امام با هدايت پنهان و پيداي آن حضرت (در زمان حيات طيبه خويش) حضرت آيت الله خامنه اي توسط مجلس خبرگان رهبري به عنوان رهبر برگزيده شد و عملا سومين ضلع مثلث فتنه نيز به کلي تخريب شد و اميد اصحاب فتنه به کلي به نااميدي بدل و خود را کاملا منزوي ديدند و نزد افکار خواص جايگاه و اعتبار خود را به صورت کامل از دست دادند، خاصه اينکه کسي را که در طول سالهاي جنگ تحميلي او را در اردوگاه اسلام آمريکايي معرفي کرده بودند با هدايت ويژه حضرت امام و تدبير و رأي قاطع مجلس خبرگان رهبري به عنوان ولي فقيه منصوب شده بود.
فصل سوم:
اقدامات اصحاب فتنه در دهه دوم و سوم انقلاب اسلامي
با شروع دوران ولايت امري حضرت آيت الله العظمي خامنه‏اي حفظ الله، جريان فتنه، اگر چه به ظاهر از صحنه سياست حذف شدند ولي در باطن، دور جديد فعاليتهاي پنهان و برنامه ريزي شده و دوران يارگيري آنان آغاز شد:
- توسعه مراودات و همکاريهاي به ظاهر فرهنگي با کشورهاي غربي
- سفر به کشورهاي غربي بويژه آمريکا و انگليس و اخذ تماس با مراکز علمي، تحقيقاتي، پژوهشي، مطالعاتي و در واقع مراکز جاسوسي نظير: موسسه آلبرت انيشتين، موسسه ملي دموکراتيک در امور بين الملل(NDI)، موسسه بين المللي جمهوري (IRI)، بنياد بين المللي سيستم هاي انتخاباتي (IFES)، شوراي مطالعات بين المللي و تبادل (IREX)، خانه آزادي (Freedom House)، بنياد ملي دموکراسي، بنياد جامعه باز (OSI)، مرکز سابان (ISCB)، موسسه آمريکن اينترپرايز، بنياد دفاع از دموکراسي ها و دهها موسسه و مراکز مطالعاتي و تحقيقاتي آمريکايي و غربي موثر در عمليات جنگ نرم و ملاقات با عناصر اصلي و مديران مراکز و موسسات نظير: جين شارپ، مايکل لدين، مايکل روئين، ريچارد پرل، دانيل پايپس، مارتين کرامز، جيمزفيليپس، جان سي هولمن، رابرت کگان و…
- ايجاد و راه اندازي حلقه هاي متعدد فرهنگي، رسانه اي نظير حلقه کيان، خانه احزاب، خانه هنرمندان و…
- اعتمادسازي در دولت سازندگي و ورود در عرصه فعاليتهاي اقتصادي و به دست گرفتن نبض امور و بويژه ورود به عرصه برنامه‏ريزي نظام.
- انجام پروژه حزب‏سازي بويژه حزب دولتي کارگزاران سازندگي که صرف نظر از افراد معتقد به نظام و ولايت، بايد گفت ريشه اين حزب نيز مانند اسلاف خود يعني منافقين و سازمان مجاهدين (انقلاب) به ولايت فقيه و روحانيت اعتقادي نداشته و صرفاً با هدف ارائه الگوي اقتصاد ليبراليستي و غربي پا عرصه وجود گذاشت.
- تلاش براي ورود به سنگر مجلس شوراي اسلامي و پيگيري و انجام پروژه هاي شبيخون و ناتوي فرهنگي مشتمل بر واتيکانيزه کردن و ارائه مدلي نظير مسيحيت کاتوليک و در حقيقت تبعيد روحانيون به شهر قم به عنوان واتيکان اسلام آندوليزه کردن و ترويج بي بندو باري و هرزگي و لاابالي‌گري در ميان مردم بويژه نسل جوان سکولاريزه کردن و پيگيري مباحث ضرورت جدايي دين از عرصه سياست و حاکميت.
- ورود به مرکز پژوهش‏هاي رياست جمهوري و تئوريزه کردن مباني فکري نئوليبراليزم غربي و گسترش انديشه التقاطي در بين نسل جوان.
- با توسعه و گسترش فعاليتهاي اصحاب فتنه در دوران اصلاحات، و با سوء استفاده از فضاي گفتمان سياسي جامعه آن روز، بالاخره چهارمين مولود نامشروع جريان فتنه و نفاق با نام جبهه مشارکت ايران اسلامي (که همانند سه حزب منافق قبلي با عدم اعتقاد به حکومت ديني و ولايت فقيه و روحانيت و با قصد براندازي حکومت ديني پا به عرصه وجود گذاشته بود). و با صراحت بيشتر به اردوگاه انديشه ولايي و مشخصاً به حضرت امام راحل حمله شد:
- روزنامه جهان اسلام: « مباني و اصول آيت الله خميني(ره) که متکي به فقه و سنت شيعه است ديگر کار آمد نيست و در شرايط فعلي نمي تواند جوابگو باشد و بين مسائل جديد و انديشه امام تعارض وجود دارد».
-ماه نامه آبان: تاريخ مصرف نظرات سياسي امام خميني(ره) گذشته و مربوط به دوران ماقبل مدرن و زائيده افکاري عاميانه و قديمي است.
-روزنامه صبح امروز با مديريت سعيد حجاريان ضمن مخالفت با نامگذاري سال 78 به نام حضرت امام دليل آن را رويگرداني گروههاي خط امام از حضرت امام دانسته و مي نويسد: « علت اصلي برگشت ازديدگاههاي حضرت امام خميني(ره) اين بود که اصلا مردم و جوانان اين روش را نمي پذيرفتند و ثانياً امام طرفدار جامعه تک صدايي و تک حزبي بود که با مواضع بعدي گروههاي خط امام تطابق نداشت ثالثاً ايده هاي امام فقط براي ايجاد انقلاب، مفيد بود و از آن ايده ها براي استمرار جمهوري اسلامي نمي شود استفاده کرد».
- روزنامه دولتي ايران (سال 77): تقليد از امام کورکورانه بوده است.
پس از دوم خرداد شاخصه اصلي عملکرد مطبوعاتي و تبليغاتي اصحاب فتنه به هجمه به دين و اعتقادات ديني، حمله به فقه و احکام شريعت، تهاجم به ارزشها، ترويج ابتذال و اباحه گري و تخريب چهره امام و هجمه به ولايت فقيه گسترش يافت:
- « اصلي ترين مانع اصلاحات آن است که در ايران هنوز خدا نمرده است».
- « عامل دو دهه عقب ماندگي ايران افکار امام است».
- « دوران پيروي از افکار امام سپري شده است ».
- « فرهنگ بسيجي خشونت آفرين است».
- « امامان 12 گانه نيز قابل انتقاد هستند».
- « عليه خدا هم مي توان دست به راهپيمايي و تظاهرات زد».
- قطع رابطه با آمريکا، خواسته تحميلي يک نفر بر کل مردم ايران است، دوران تک گويي به سر آمده است.
- حکومت ولايي با حکومت جمهور در تعارض است.
- نظر به کشف در باب ولايت فقيه (ديدگاه امام خميني ره) غير عملي و مخالف امنيت ملي است.
- جامعه ولايي انحصار گر و مستبد است.
- ولايت فقيه يعني خود کامگي و توسعه سياسي نفي خود کامگي است.
- نظريه عينيت سياست و ديانت زائيده افکار عاميانه و قديمي است.
- امام خميني و شهيد نواب صفوي خشونت گرا و کسروي و حکيمي زاده اصلاح طلب بوده اند.
- ولايت فقيه همان ديکتاتوري صالحان است و نظام جمهوري اسلامي به عنوان دستاورد بزرگ بشريت، بهترين راه براي جلوگيري از ديکتاتوري است.
اين روند در نقطه اوج خود به غائله 18 تير 78 منتهي شد، غائله اي که بدون هيچگونه ترديددر آن مقطع دگرگوني نظام اسلامي را پي مي گرفت که البته با حضور جوانان مومن و انقلابي و در قالب نسل سوم که همگي بدست تواناي مقام معظم رهبري و در دوران بستر سازي فتنه تربيت شده بودند خنثي شد و در واقع انقلاب سوم و با موجي به مراتب قوي تر و گسترده از دو انقلاب قبلي و با بصيرت و آگاهي جامع نسبت به نظام ولايي در چهارشنبه 23 تيرماه 78 شکل گرفت.
در واقع راهپيمايي 23 تير ماه 78 اعلام حضور نسل سومي هاي انقلاب بود که در مقابل موج فتنه و هتاکي و پرده دري اصحاب فتنه از يکسو و يأس و نا اميدي خواص جبهه حق، پا به ميدان دفاع از ولايت و ارزشها و دستاوردهاي انقلاب اسلامي گذاشته بودند و خيلي زود توانستند در اوج ناباوري و در زماني کوتاه چراغ اميد را در دل مومنين روشن کنند و پس از پيروزي در دومين دوره انتخابات شوراي اسلامي شهر و روستا در سراسر کشور نوار پيروزيهاي پي در پي را در اردوگاه و جبهه حق به نمايش بگذارند.
- در نيمه دوم سال 78 کشور ما شاهد انتخابات مجلس ششم بود ولي تمامي دستگاههاي پاسخگو به شوراي نگهبان (نيروي انتظامي، وزارت اطلاعات، قوه قضاييه) در فتنه قتلهاي زنجيره اي و فتنه 18 تير 78 آسيب جدي ديده بودند فلذا تمامي استعلامات شوراي نگهبان در خصوص کانديداهاي مجلس باعنوان « فاقد سابقه» بي نتيجه ماند و تمامي اصحاب فتنه که در انتخابات در سطح کشور ثبت نام کرده بودند تاييد صلاحيت شده و تقريبا تمامي آنان به مجلس ششم راه يافتند و از اين زمان به بعد اصحاب فتنه، تحرکات و اقدامات خود را از طريق تريبون مجلس ششم پيگيري کردند:
1- پروژه تغيير حاکميت از درون
2- پروژه نا کارآمد سازي حاکميت ديني
3- ايجاد شکاف « دولت، ملت » يا رويگرداني اجتماعي
4- پيگيري غائله قتلهاي زنجيره اي با هدف تضعيف ارکان امنيتي نظام مشتمل بر ناجا، واجا، قوه قضائيه و صدا وسيما و…
5- پيگيري جدي طرح رفراندوم و بازنگري در قانون اساسي بمنظور حذف ولايت فقيه
6- پيگيري جدي الگوهاي نئوليبراليستي غربي و اشاعه فرهنگ سکولاريستي و اباحه گري.
7- توسعه فرهنگ توليد فساد اقتصادي و بوجود آمدن نو کيسه هاي دولتي و ظهور پديده آقازاده ها و چپاول و غارت ثروت مردم.
8- دست اندازي به اموال و املاک دولتي و تصاحب کارخانه ها و… با استناد به اصل 44 قانون اساسي و…
9- گسترش شبهه و تحريفات و تهاجم هماهنگ شبکه هاي سياسي و فرهنگي به فرهنگ عاشورا، ائمه اطهار عليهم السلام، امام خميني(ره)، دفاع مقدس، قانون اساسي و…
10- تلاش گسترده در جهت انجام پروژه « براندازي پارلماني ».
11- …
اصحاب فتنه کوشيدند تا مباني فکري انحرافي خود را از طريق ساختارهاي حکومت نهادينه و قانونمند نمايند و از طريق شبکه گسترده مطبوعات زنجيره اي آن را به گفتمان اصلي نظام اسلامي تبديل کنند. کارگاههاي توسعه سياسي وزارت کشور در سالهاي 76 و 77 با محوريت تاج زاده، حجاريان و همکاري ساير عناصر حلقه هاي فتنه فرصتي بود تا آن مباني فکري با استفاده از سازو کار و بودجه و امکانات دولتي نهادينه و به تعبيري دگرديسي و تحول در نظام، از دورن ساختارهاي نظام آغاز شود. برخي از اصول اين کارگاهها، زاويه فکري عناصر تشکيل دهنده آن را با مباني نظام ديني کاملا آشکار مي کند.
همان کساني که با طرح قتلهاي زنجيره اي سعي کردند فضاي جامعه را ملتهب و غبار آلود کرده و با طرح حاکميت دو گانه و بعدها با لوايح دو گانه (دوقلو) کوشيدند اين تغيير و عبور از نظام ديني را با ابزار قانوني دنبال کنند، با کمرنگ کردن و بعضاً ضديت با مقوله دين در نظام اسلامي به اصالتهايي تکيه زدند که نشأت گرفته از انديشه امانيستي (انسان محوري) بود:
- اصالت برابري: يعني عدم برتري افراد نسبت به يکديگر از لحاظ حق حکومت بر ديگري.
- اصالت رضايت: به معني اينکه مشروعيت قدرت به رضايت مردم در پيروي از آن بستگي دارد.
- اصالت قانون: انسانها از قوانيني که خود وضع کرده اند تبعيت مي کنند ولاغير.
- اصالت حاکميت مردم: تنها منبع مشروعيت، قدرت اراده مردم است که مي توانند رضايت يا عدم رضايت خود را از عملکرد حکومتها اعلام دارند.
يافته هاي کارگاههاي چهارگانه توسعه سياسي در عرصه مطبوعات زنجيره اي تجلي عيني مي يافت.
با انجام طرحها و پروژه هاي متعدد گسترده که تنها بخشي از آنها به عنوان نمونه بيان شد جريان برانداز و فتنه سرمست از پيروزي در تمامي حوزه ها، با ارائه لوايح دو قلو براي محدود کردن اختيارات ولايت فقيه در نظام و در حقيقت براي انهدام حکومت ديني (با عنوان اينکه حکومت ديني مانع جدي استقرار در دموکراسي است) خيز برداشتند. اما خيلي زود و از سال 1382 آرزوهاي اصحاب فتنه به کابوس تبديل شد و با پيروزي اصحاب عاشورايي جبهه حق در انتخابات دومين دوره شوراي اسلامي شهر و روستا جريان معکوس شروع شد و نوار پيروزيهاي پي در پي جبهه حق در انتخابات مجلس هفتم و رياست جمهوري نهم ادامه يافته و موجي از شادي و شعف همراه با اميد و باور به پيروزي در بين ولايت مداران سراسر ايران اسلامي را فراگرفت و فتنه انگيزان سنگرهاي خود را يکي پس از ديگري از دست دادند.

الذين يستمعون القول فيتبعون احسنه و من احسن قولا ممن دعا الي الله و عمل صالحا.
« اين مبحث ادامه دارد »

آقای رسول جعفریان چند ماه پیش در باره حوادث اخیر مطلب قابل توجهی نوشته بود و در آن از تشبیهات صدر  اسلامی در حوادث اخیر انتقاد کرده بود. اینکه به چه اجازه ای فلانی را به علی و فلان کس دیگر را معاویه و طلحه و زبیر و عایشه و غیره می نامیم؟ من معمولا دوست ندارم از اشخاص نام ببرم اونهم نه به خاطر تقوای زیادم بلکه به خاطر ترس از عواقبش. بگذریم. برخی وعّاظ بی سواد و کم سواد که منبر پیغمبر اسلام را به بلندگوی توجیه گری ظلم و دفاع از ظالمین تبدیل کرده اند از این جمله اند.

یادم می آید که حدود پنج شش سال پیش که خیلی داغ بودم با یکی از بزرگان دینی بحثی بر سر یکی از این وعّاظ شهیر می کردیم و من از ایشان و سخنرانی هایشان دفاع می کردم ولی ایشان معتقد بود که این آقا به دلیل عدم علم کافی، بی منطق و بی دلیل صحبت می کند و فقط خطابه می کند و این خطرناک است. امروز بعد از سالها می فهمم که خطر کجاست! منبر مقدس پیغمبر اسلام را به مکان یاوه گویی و کارخانه معاویه سازی تبدیل می کند.

البته امثال ایشان کم نیستند امروز بحمد الله و نه تنها از یاوه گویی منع نمی شوند و احیانا به خاطر مسئولیت حقوقی و شرعی کلامشان مؤاخذه نمی شوند، بلکه به خاطر بصیرتشان مورد تقدیر و تشکر هم قرار می گیرند و بعضا به مقام امامت جمعه منصوب می شوند و یا نشان “عمار” دریافت می کنند. برای سرنگونی انقلاب و سرافکندگی شیعه چند نفر از این آقایان که کارکرد روحانیت را به توجیه گری غلط کاری ها و ظلم های یک عده سیاست باز تقلیل داده اند کافیست. باید حق داد به کسانی که به دین پشت می کنند به خاطر حماقت های این روحانیون.

منطقه گرینیچ فاصله چندانی از مرکز شهر لندن و مراکز تجاری شهر ندارد و در واقع در تپه ای واقع شده است که مرتفع و مشرف به شهر می باشد و این البته خود یکی از جاذبه های این محل است. در تصویر زیر رودخانه معروف تایمز، داکلند، و مرکز لندن با ساختمانهای تجاری بلند دیده می شود.

تصویر زیر هم ساختمان رصد خانه سلطنتی و مدار صفر درجه را نشان می دهد.

این هم یک تصویر از همان منطقه در سال 1902 میلادی

یکی از نکات جالب توجه این بود که از قرن شانزدهم، افراد مختلفی در این رصد خوانه زندگی و کار می کرده اند که اتاق کار و وسایلشان الآن در آنجا به نمایش گذاشته شده است. اولین این منجّمان جان فلامستد است که وسایل و تلسکوپش از سالهای 1670  به این طرف موجود است. بعد از او هم هر کسی آمده و تحقیقات کرده و رفته و به قول اون آقا “اسنادش هم موجود است”.

در کنار لوازم نجوم، یک موزه کوچک ساعت نیز در این ساختمان قرار دارد که دیدنش خالی از لطف نیست. نسل های اولیه ساعت از جمله این یکی که در تصویر پایین می بینید در این موزه قرار دارد. البته ساعتهای ناب و دست اولشان در موزه بریتانیا است که واقعا دیدنی است و تصویر جامعی از نحوه ی تسخیر زمان توسط اروپائیان قرن 16 و 17 می دهد

این رصد خانه البته هنوز هم ظاهرا استفاده می شود. بزرگترین تلسکوپ انکساری در انگلیس (که البته رتبه هفتم در جهان را دارد) با لنز 28 اینچ هم در این رصد خوانه است که در سال 1893 ساخته شده است و هنوز هم در نوع خود بی نظیر است. (تصویر زیر)

این روزها احتمالاٌ خبر برف و سرمای بی سابقه در اروپا را شنیده اید. از آنجا که این انگلیسی ها معمولاٌ آدمِ بحران نیستند، خیلی از راههای اصلی و فرعی بسته شد به علت اینکه شن و نمک کافی برای ذوب یخ جاده ها نداشتند و بعد از تأخیر زیاد نمک را از کشورهای دیگر وارد کردند. این البته تبدیل شد به یک دردسر سیاسی برای حزب کارگر.

این چند تا عکس را هم برا تنوع گذاشتم.